نامه

بليط ماندن است مانده روي دست هاي من

در اين همه مسافر حرم نبود جاي من ؟

رفيق عازم سفر فقط(سلام ) را ببر

سفارش مريض حضرت امام را ببر

( سلام نسخه ) را ببر ببين دوا نمي دهد؟

از او بپرس اين مريض را شفا نمي دهد ؟

چقدر تا تو با قطارها سفر کند دلش ؟

چقدر بگذرند زائرانت از مقابلش ؟

چقدر بادهاي دوري ات مچاله اش کنند

و دوستان به روزهاي خوش حواله اش کنند

درست بيست سال شد که راه طوس بسته است

جوان دل شکسته دل به پابوس بسته است

پدر به کربلا و مکه رفته است چند بار

و من هنوز در هواي مشهد تو بي قرار

مرا طلاي گنبد تو بي قرار مي کند

کسي مرا به دوش ابر ها سوار مي کند

خيال مي کند که ديدن تو قسمتش شده

همين کسي که دارد ا ز خودش فرار مي کند

کسي که بيست سال آزگار مشهدي نشد

و هرچه شکوه مي کند به روزگار مي کند

به بادهاي آشناي شرق بوسه مي دهد

به آتش ارادت تو افتخار مي کند

به اين اميد ضامن رئوف تا ببيندت

هي آهوان بچه دار شکار مي کند

هزار تا غروم در مسير ايستاده ام

به هر که آمده به پابوس نامه داده ام

من از کبوتران گنبد تو کمترم مگر

که بعد سالها نخوانده اي مرا به اين سفر

قطار هاي عازم شمال شرق مي روند

دقيقه هاي بي تو مثل باد و برق مي روند

بليط ماندن است مانده روي دست هاي من

در اين همه مسافر حرم نبود جاي من

مهدي فرجي

مهدی جهاندار

عرش مي لرزيد وقتي خاک مي شد بسترت

آسمان واکرد چتري از محبت بر سرت

حنجر جبريل هم با نام تو تطهير شد

تا رسيد آن تيغ بي شرم و حيا بر حنجرت

نخلهاي تشنه از تنهايي ات خم مي شدند

تا شنيدند از لبانت ربناي آخرت

اي همه مظلوميت ، سيمرغ قاف عاشقي!

رنگ غربت داشت از روز ازل بال و پرت

در دل رود فرات از ماهيان بايد شنيد

مرثيه بر آن گلوي تشنه ي از خون ترت

اي خداي زخمهاي آشنا و ناگزير

وحي تو شد "هل من ..." و يک قافله پيغمبرت

کوفه کوفه شرمساري مانده در تاريخ و باز

کربلا در کربلا ماييم و زخم پيکرت!

سید حبیب حبیب پور

نغمه مستشار نظامی

 محمد فخار زاده

تشنه ام، جانِ فراتِ همه، آبم بدهيد

يا به دريا خـــبر از حالِ خــرابم بـدهيد

چون اباالفضلِ پر از عشق بياييد همه

بين گهوارهء پــرپــر شــده تابـم بـدهيد

تشنه ام، با لب گلگونِ عطش واعطش ام

در دلِ بسترِ خون، رخـصتِ خـوابم بـدهيــد

حــربهء حـــرمله ها با دل و جانم چه نکـرد

خــبر از تــشنگي و حـال خرابــم بـــدهــيد

با نشان دادنِ گلهايِ بخون خفتهء باغ

کـــمتر از ديدنِ اين صحنه عذابم بدهيد

ســاقـيـانِ لــبِ کــــوثر، بشتابيد کـــنون

که از اين تشنه لبي جام شرابم بدهيد

کي مي آييد به بالينِ منِ غرقــه به خـون

تا به پاس عطش ام، جرعه اي آبم بدهيد

تـا نبينم غضب و چهرهء ظلماني شب

با گل و لهجهء خورشيد جوابم بــدهيد

محمد علی قاسمی

فقط حضور سبز او هميشه جمعه ها كم است

خداي من تو شاهدي كه روز و سال من غم است

ببين دعاي ندبه را كه ندبه مي كند عزيز

و يا كه روي چشم گل هميشه اشك شبنم است

براي گريه كردنم فقط بهانه اي بس است

ببين كه صحن چشم من هميشه غرق در نم است

اگر چه خنده مي كنم ولي دلم گرفته است

دليل خنده هاي من هميشه گنگ و مبهم است

قسم به جان مادرت مرا رها نكن عزيز

ببين كه هفته هاي محرم است و ماتم است

((تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام))

فقط حضور سبز او هميشه جمعه حاكم است

بهزاد پودات - قم